تو که نیستی تا ببینی من و این دل شکسته

ای
همراه
مـــــــــن
تنــــــها با تو
تا اوج عشـــــــق
هـم پـــــــــــــروازم
با قلب تودلدارمن هم آوازم
توهمپـــــــــای من، تنـــها با من
هـــــــــــــــــــم آوائـــــــــــــــــــی
با درد مــــــــــــــــن، آشنـــــــــــــــائی
تکیـــــــــــــــــــه گاهی ، همصــــــــــدائی
ما فریاد عشـــــــــــــــــــق، در قلب شــــــــب
دلگرمی عاشــــــــــقای بیصــــــــــــدائیــــــــــم
ما، دل میبازیم دریادریا ،تابیکران،عاشقای بی پروائیم
تو، با مــــــــــــن بمـــــــــــان، ای مهـــــــــــــــــــــربان
چون ماه شــــــب در آســــــــمان؛ بر من بتــــــــــــــــــــاب
تا بیـــــــــــــــــکران مثـــــــــــــــــل مهتــــــــــــــــــــــاب
مــــن تا مـرز جان؛ از عشقمان میسـوزم ای آرام جـــان
بر من بتـــــــاب تا کهــــکشــان مثــــل آفتــــــــــاب
ما؛ فریــــاد عشـــق در قلــــب شب دلگـــــرمی
عاشقــــــــــــای بیصــــــــــــــــــــدائیم
ما؛ دل میبازیم دریا دریا تا بیکران
عاشقـــــــای بی پــــروائیـــــــــم
ای تورؤیـای شبهای مـــــــن
عشقو ببین تو چشمای من
دستاتوتو دســت من بگذاردرلحظه های دیـدار

تاراج دل به تيغ دو ابروي دلبر است

به زخم تیغ نا مردان  ز خود خواهی بی دردان
                   زمین رنجور و بیمار است نمی بینم لبی خندان
همه سر در گریبانیم  همه خاموش و نالا نیم
                   به جرمی که نمی دانیم  اسیر  بند  هجرانیم
به این تکرار بیهوده چه وقت اندیشه باید کرد
                   چرا از خود نمی پرسیم چه راهی پیشه باید کرد
  به این تکرار بیهوده چه وقت اندیشه باید کرد
                   چرا از خود نمی پرسیم چه راهی پیشه باید کرد
چراغ گفت و گو خاموش شب بی ارزو خاموش
                   غمی جان کاه و درد اورمرا بگرفته دراغوش
همه گل وازه ها زخمی لب نا گفته ها زخمی
                   حریم رابطه تاریک   گل  پیوند  ما   زخمی
 چه می پرسیم که من جونم نگو غم کرده افسونم
                    من از این ظلمت دنیا دلم گرفته دل  خونم
 چه می پرسیم که من جونم نگو غم کرده افسونم
                    من از این ظلمت دنیا دلم گرفته دل  خونم
میان ماندن و رفتن غم نا گفته را گفتن
                     اسیر دست تردیدم به خاک افتاده  امیدم
در این دنیای دل مرده بهاره عاشقی مرده
                     به پیشانی این دنیا چرا داغ هوس خورده 

در دادگاه عشق,سوگندم قلبم بود,

وقتی کسی رو دوست داری ، حاظری جون فداش کنی حاظری دنیا رو بدی فقط یه بار نگاش کنی قید تموم دنیا رو به خاطر اون میزنی خیلی چیزا رو میشکنی تا دل اونو نشکنی حاظری هر چی که داری بیان و از تو بگیرن پرنده های شهرتون دونه به دونه بمیرن حاظری بگذری از مقررات و دین و درس وقتی کسی رو دوست داری معنی نمیده دیگه ترس وقتی کسی رو دوست داری صاحب کلی ثروتی نذار که از دستت بره این گنج خیلی قیمتی

لحظه ی دیدار نزدیک است
باز من دیوانه ام ، مستم
باز می لرزد ، دلم ، دستم
باز گویی در جهان دیگری هستم
های ! نخراشی به غفلت گونه ام را ، تیغ
 های ، نپریشی صفای زلفکم را ، دست
و آبرویم را نریزی ، دل
ای نخورده مست
لحظه ی دیدار نزدیک است

عاشق                           عاشق تر

هنوزم در پی اونم

بسم الله الرحمن الرحیم و هو خیر ناصرومعین

با سلام من از این به بعد می خوام هر عکسی که از دوستام دارم بذارم توی این وبلاگ تا کور شود هر آنکه نتواند دید. 

وقتی سعی می‌کنی از آن دیگران باشی و نیستی؛

راه كوچه‌هايم را نبنديد

عشق يعني حســـــــرت شبهاي گرم 
                 عشق يعني ياد يک رويــــــاي نـــــــرم  
                          عشق يعني يک بيــــــابان خـــــــاطره
                                   عشق يعني چهار ديواري بدون پنـجره
                                            عشق يعني گفتـــني بـا گـــــوش کـــر
                                                     عشق يعني ديــدني بـا چشـــم کـــور
                                                              عشق يعني غـرقه گــشتن در ســراب
                                                     عشق يعني حـلقه هاي بي حســـاب
                                            عشق يعني تا ابد بـــــي ســـرنوشـت
                                    عشق يعني آخــــــر خــــط بهـــــــشت
                           عشق يعني گـم شدن در لـــــحظه ها
                  عشق يعني آبــي بـــــــي انتـــــــــهـــا
         عشق يعني زرد تنــــــــها و غريـــــــــب
عشق يعني سرخــي ظــــاهر فريــــب
        عشق يعني هــر چه تنها ماندنيـسـت
                 عشق يعني هر چــه را دل کــندنيست
                          عشق يعني يک سوال بــــــي جـــواب
                                   عشق يعني راه رفتـــــن تـــوي خـــواب
                                            عشق يعني تکــــيه بر بـــــازوي بــــــاد
                                                     عشق يعني حســــرتت پـــــاينده بـــا
                                                            عشق يعني خسته بودن ازفريب زندگي
                                                    عشق يعني درد بـــردن از غم بالندگي
                                         عشق يعني هرچه گفتن,هر چه کردن,بهر او
                                 عشق يعني هــــر زمان تنها شنيدن نـام او

 موقعي كه ميخواستمت ميترسيدم نگات كنم موقعي كه نگات كردم ترسيدم باهات حرف بزنم موقعي

مواظب افكارت باش كه گفتارت ميشود مواظب گفتارت باش كه رفتارت

خوشبختی  نامه یی نیست که یکروز ،نامه رساني،زنگ در خانه ات را بزند

عشق خیلی ساده میاد طوری که طوری که تو باورت نمیشه بهت بگن عاشق شدی ! آره همین کلمه ی عاشق شدن خیلی سادس مگه نه؟ تا حالا فکر کردی با این سادگیش چه کارا کرده؟ چه داستانه داشته و چه عظمتی ؟

چهار شمع بودند كه به آرامي مي‌سوختند . سكوت طوري بر فضاي اتاق خيمه زده بود كه به وضوح مي‌شد صداي درد دلشان را با يكديگر شنيد.شمع اول گفت: من "آرامش" هستم...! هيچ كس نمي‌تواند از نور من محافظت كند. به هرحال فكر ميكنم بايد بروم. چون هيچ دليلي براي ماندن و بيش از اين سوختن نمي‌بينم... رفته رفته شعله‌اش كم نور و كم نور تر شد تا اينكه بطور كامل از بين رفت و خاموش شد. شمع دوم گفت: من "ايمان" هستم. گمان نكنم تا مدت زيادي بمانم، وقت رفتنم فرا رسيده و هيچ دليلي براي بيشتر از اين بودنم باقي نمانده من ديگر براي هيچ كس ارزشي ندارم. تا صحبتهايش تمام شد، نسيمي به آرامي وزيد و شمع دوم را هم خاموش كرد. شمع سوم با غم زيادي شروع به صحبت كرد: من "عشق" هستم . ديگر قدرتي براي ماندن ندارم ديگر كسي به من اهميت نمي‌دهد و مردم قدر مرا نمي‌دانند و فراموش كردند كه عشق از همه كس به آنها نزديك‌تر است، بيشتر منتظر نماند و دوام نياورد، نورش كاملاً از بين رفت و مانند شمع‌هاي قبلي خاموش شد. ناگهان كودكي وارد اتاق شد و سه شمع اول را خاموش ديد، با گريه و اندوه زيادي گفت: اي شمع‌ها ! چرا شعله‌تان خاموش شد؟ شما بايد تا ابد روشن بمانيد و همه جا را نوراني كنيد. در آن هنگام شمع چهارم شروع به حرف زدن كرد و گفت: نترس، تا وقتي كه من هستم مي‌توانم آن سه شمع را روشن كنم و هميشه پر نور نگه‌شان دارم زيرا من "اميد" هستم. كودك با اشتياق و شتاب فراواني شمع چهارم را به دست گرفت و با شعله ي اميد، آرامش، ايمان و عشق را روشن كرد.

حس میکنم افکارت عمیق تر از آن است که بتوانی بیان کنی.پس بدان که به اندازه ی فکرت زندگی نکرده ای و این درست نیست. فقط افکاری ارزش دارند که بتوان با آنها به واقع زندگی کرد...